ΑΥΧΕΝΑΛΓΙΑ

Η αυχεναλγία είναι πολύ συχνή πάθηση και εμφανίζεται σε μεγάλο εύρος ηλικίας ασθενών.

Αυχεναλγία είναι η δυσφορία σε οποιαδήποτε δομή του αυχένα. Αυτές περιλαμβάνουν μύες και νεύρα καθώς και τους αυχενικούς σπονδύλους και τους μεσοσπονδύλιους δίσκους. 

Η αυχεναλγία μπορεί να προέρχεται από περιοχές κοντά στο λαιμό, όπως ο ώμος, το σαγόνι, το κεφάλι και ο βραχίονας. Όταν πονάει ο αυχένας μπορεί να έχετε δυσκολία να τον κινήσετε, ιδιαίτερα προς μία πλευρά. Πολλοί το περιγράφουν ως δυσκαμψία αυχένα.

Εάν η αυχεναλγία αφορά νεύρα (για παράδειγμα, σημαντικός μυϊκός σπασμός που παγιδεύει ένα νεύρο ή μια κήλη μεσοσπονδύλιου δίσκου που πιέζει έναν νεύρο), μπορεί να αισθάνεστε μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή αδυναμία στο χέρι ή αλλού.

Αίτια

Ένα σύνηθες αίτιο αυχεναλγίας είναι η μυϊκή θλάση ή τράβηγμα. Συνήθως οφείλεται σε καθημερινές δραστηριότητες, όπως το σκύψιμο πάνω σε ένα γραφείο για ώρες, την κακή στάση όταν βλέπετε τηλεόραση ή διαβάζετε, την τοποθέτηση της οθόνης του υπολογιστή πολύ ψηλά ή πολύ χαμηλά, το να κοιμάστε σε μια άβολη θέση ή την περιστροφή του αυχένα με ακανόνιστο τρόπο στη διάρκεια άσκησης.

Τα ατυχήματα ή οι πτώσεις μπορούν να προκαλέσουν σοβαρούς αυχενικούς τραυματισμούς, όπως σπονδυλικά κατάγματα, τραυματισμούς από επιτάχυνση ή επιβράδυνση, τραυματισμό αγγείων, ακόμα και παράλυση. 

Ο πόνος στον αυχένα μπορεί να αντανακλάται στις ωμοπλάτες, και μπορεί να συνοδεύεται επίσης με περιορισμό των κινήσεων. 

Η θεραπεία είναι συντηρητική (φαρμακευτική, κολλάρο, βελονισμός) όπως στις θλάσεις του αυχένα. Σε μεγαλύτερες ηλικίες, και κυρίως στις περιπτώσεις όπου η ακτινογραφία του αυχένα παρουσιάζει εκφυλιστικές αλλοιώσεις (στενώσεις μεσοσπονδυλίων διαστημάτων, σχηματισμός οστεοφύτων, σκλήρυνση στις αρθρικές επιφάνειες κλπ) χρησιμοποιείται ο όρος αυχενική σπονδύλωση. Η θεραπεία κατά βάση είναι η ίδια με την θεραπεία της αυχεναλγίας σε νεότερους ασθενείς. 

Βασικό σημείο είναι η διαφορική διάγνωση και ο αποκλεισμός άλλων παθήσεων κεντρικής αιτιολογίας που παρουσιάζουν τα ίδια συμπτώματα.

Ρήξη του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου

Ο πιο συχνός τραυματισμός των αθλητών

Ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος είναι ο σύνδεσμος του γόνατος ο οποίος υφίσταται συχνότερα τραυματισμό, ως αποτέλεσμα αθλητικής κάκωσης, πτώσεων ή τροχαίων ατυχημάτων . Η συχνότητα της κάκωσης αυτής αυξάνεται συνεχώς, με τη συμμετοχή όλο και περισσοτέρων ατόμων νέας ηλικίας στον επαγγελματικό ή ερασιτεχνικό αθλητισμό, ενώ εμφανίζεται αυξημένη στις γυναίκες δύο με οκτώ φορές περισσότερο σε σχέση με τους άντρες.

Πιο συχνά τραυματίζονται οι αθλητές του μπάσκετ, του χόκεϊ, του ποδοσφαίρου, της γυμναστικής, ενώ ακολουθούν σε συχνότητα αυτοί του σκι και του βόλεϊ. Στις ΗΠΑ κάθε χρόνο έχουμε περίπου 250.000 τραυματισμούς σε άτομα ηλικίας 15 με 45 χρόνων.

ΔΙΑΓΝΩΣΗ

Η διάγνωση γίνεται με λήψη του ιστορικού, κλινική εκτίμηση και απεικονιστικές εξετάσεις.
Στο ιστορικό ο ασθενής αναφέρει τον μηχανισμό της κάκωσης και συνήθως την αίσθηση ή τον ήχο του <κρακ> κατά την στροφή του γόνατος. Επίσης στο 99% των περιπτώσεων ο αθλητής θα αναφέρει ότι δεν μπόρεσε να συνεχίσει αλλά βγήκε αμέσως έξω. Συνήθως πρήζεται το γόνατο άμεσα μετά τον τραυματισμό ή τουλάχιστον μέσα στις πρώτες ώρες (αίμαρθρος). Ο ασθενής είναι στην αρχή ανίκανος να φορτίσει το πόδι και χρησιμοποιεί πατερίτσες.

Στην κλινική εξέταση το τεστ επιλογής είναι το τεστ Lachman στο οποίο ο γιατρός τραβάει την κνήμη προς τα εμπρός με το γόνατο σε 30º κάμψη. Όταν δεν νοιώθει το απότομο stop του χιαστού ο σύνδεσμος έχει ρήξη. Το τεστ αυτό, ενώ είναι καθαρά υποκειμενικό, έχει μεγάλη ακρίβεια στα χέρια ενός πεπειραμένου χειρούργου αθλητικών κακώσεων.

ΘΕΡΑΠΕΙΑ

Η αντιμετώπιση της κάκωσης αυτής εναρμονίζεται στις λειτουργικές απαιτήσεις κάθε ασθενούς.Το γόνατο με κομμένο τον πρόσθιο χιαστό δεν παρουσιάζει σε όλες τις περιπτώσεις σημαντικά προβλήματα στην καθημερινή ζωή. Από μελέτες που έχουν γίνει σε ασθενείς οι οποίοι ουδέποτε χειρουργήθηκαν, έχει διαπιστωθεί ότι ένα ποσοστό δεν φαίνεται να έχει σοβαρό πρόβλήμα αστάθειας εφ’ όσον δεν συμμετέχει σε αθλητικές δραστηριότητες. Γι' αυτο τον λόγο κάποιοι ασθενείς (μη αθλητές) επιθυμούν να δοκιμάσουν ένα πρόγραμμα συντηρητικής αγωγής (conservative treatment) πριν επιλέξουν την λύση του χειρουργείου.

Αντίθετα, τα γόνατα τα οποία παρουσιάζουν στροφική αστάθεια (δηλ. η μεγάλη πλειονότητα) δεν μπορούν να σταθεροποιηθούν επαρκώς με συντηρητική αγωγή και χρήζουν χειρουργική αποκατάσταση.